Hubyar Sultan, misafire mehman, mehmana dehman, dehmana Hızır diye sahip çıkın, diye buyurmuş. HUbyarlı geleneğinde bir misafirin onbir nasibi olur. O nasibin birini yer, onun hane sahibine bereketiyle bırakır. Zaten kültürümüze baktığımızda misafire hoşgörü göstermek, Adem atamızdan kalmıştır. Bir gün Tanrı Adem'e misafirin ne olduğunu, ve çok aziz tutulup izzet ikram gösterileceğini Cebrail vasıtasıyla bildirmiş. Bir gün de başka bir tanınmayacak libasla değişik giyim Cebrail'i Adem'e misafir göndermiş. Adem de Cebrail'e bir güzelce hizmet, hürmet, izzeti ikram göstermiş. Tanrı Adem'e evladını devletini bağışlasın, evladın bol kazancın bal olsun, diye dua etmiş. Dünyada ne iş yapan var ise Adem oğludur. Yerdekini yürüten, göktekini uçuran Adem ve ilimdir.

Hubyarlı deyiminde bir eve misafir gelir de o mehman samimiyetle yolcu edilirse feriştahlar hane sahibinin günahlarını dahi alır denizlere döker imiş. Zira denizlerin suyunun acı olması misafir sahiplerinin günahlarının af olup denize dökülmesi imiş. O sebepten misafir Tanrı misafiridir. Misafiri sevmeyen Tanrı'yı sevemez, misafir gelmeyen hanede bereket olmaz.